Dag 9: Carrick-a-Rede Rope Bridge en Derry/Londonderry

 

 

Het is vandaag opnieuw prachtig weer als we naar de Carrick-a-Rede Rope Bridge rijden, de 20 meter lange touwbrug. De eerste brug is ooit aangelegd in 1755 door zalmvissers en had maar aan één kant een touw om vast te houden, in de andere hand droegen de vissers de vangst. De huidige brug heeft gelukkig aan twee kanten houvast maar desondanks vond ik het best eng. De wandeling (ik kan er geen genoeg van krijgen J) naar de brug is ongeveer 1 mile (1,6 km) en dan daal je via een ijzeren trap af naar de brug. Het bewijs dat ik over de brug gegaan ben zie je hierboven.

Vervolgens rijden we naar Derry/Londonderry. De stad heet officieel Londonderry maar daar is een verschil van mening over. Britten en Noordierse unionisten en protestanten zeggen Londonderry, Ierse nationalisten en katholieken zeggen Derry. Derry/Londonderry is een compromis en wordt uitgesproken als Derry stroke Londonderry, waardoor de stad nu de ironische bijnaam Stroke City heeft.

Derry/Londonderry is onder andere bekend van de historische stadsmuren, gebouwd tussen 1613 en 1618 en nog helemaal intact en van Bloody Sunday, de bijnaam voor 30 januari 1972, de dag waarop in het stadsdeel Bogside 14 ongewapende jongens en mannen worden neergeschoten door Britse soldaten na een vreedzame, maar door de Britten verboden, demonstratie voor burgerrechten. Het stadsdeel Bogside is ook bekend door “The People’s Gallery” de 12 murals (muurschilderingen) van 12 historische gebeurtenissen.  

We wandelen naar en over de stadsmuren, bezoeken nog even de plaatselijke Primark en hebben dan genoeg gewandeld voor vandaag. Om de rest van Derry/Londonderry te zien stappen we in de hop on/hop off bus en rijden het complete rondje van 1 uur. We hebben de bus bijna voor onszelf en via oortelefoontjes krijgen we veel informatie over de stad, Bloody Sunday en the Troubles en de stad in de 2^e wereldoorlog.

Als we na 1,5 uur rijden om 18.00 uur Ballycastle weer inrijden zetten we gelijk koers naar de pub om daar te eten.

 



Dag 8: Weinig te vertellen

 

 

 

We komen vandaag wat later en langzamer op gang. Als we op het internet lezen dat dat er ongeveer 40 minuten verderop van 14.00 tot 17.00 onder begeleiding van een vrijwilliger van een organisatie voor walvissen en dolfijnen vanaf de kant geprobeerd zal worden om de dieren te spotten besluiten we om daar naar toe te rijden. Ian, de vrijwilliger, geeft informatie over de walvissen en dolfijnen die hier leven en zegt dat hij gisteren een groep dolfijnen heeft gezien. We speuren met de verzamelde groep mensen mee maar zien helaas alleen maar water en na 1,5 uur houden we het voor gezien. We rijden nog een stuk van de Causeway Coastal Route en zetten daarna de TomTom op ‘naar huis’. Vanwege een afgesloten weg zitten we langer in de auto dan verwacht maar zijn daardoor wel een heel stuk verder in het luisterboek van Harry Potter J.

We zijn allebei een beetje gaar van de onverwachte lange autorit en omdat het nog prachtig weer is lopen we een rondje langs de haven en over het strand en maken we wat foto’s voor het blog. Je kunt goed merken dat het mooi weer en weekend is want het is overal behoorlijk druk, ook in de restaurants dus we ‘koken’ vanavond zelf: spareribs, aardappelsalade, coleslaw en caesar salad.



Dag 7: Mussenden Temple, Malin Head en Dark Hedges

Het is opnieuw goed weer als we vandaag richting Ierland  gaan waar we een stuk van de Wild Atlanic Way willen rijden om uit te komen bij Malin Head, het meeste noordelijke punt van Ierland.  Onderweg stoppen we bij de Mussenden Temple om van daar het uitzicht te bewonderen. Een vriendelijke meneer verteld ons dat de tempel 300 jaar geleden door de bisschop van Derry vanuit Italië hier naar toe is gebracht om hier herbouwd te worden voor zijn vrouw.  Hij verteld ook nog dat we veel geluk hebben met het weer want er zijn dagen dat het bij de ingang helder is en bij de tempel (een kwartier lopen vanaf de ingang) mistig. Hij gebruikt de woorden  “mist rolling in from the sea” en die zin hebben we hier al vaker gehoord. Op heldere dagen is het Schotse schiereiland Mull of Kintyre  vanaf de kust te zien.

In de omgeving hier is veel gefilmd voor de Game of Thrones serie en daar wordt overal dankbaar gebruik van gemaakt. Ook deze tempel is in de serie gebruikt.

Een gedeelte van de route die we willen volgen gaat met een ferry alleen blijkt deze pas te varen vanaf juli. Beetje jammer dat dat niet echt duidelijk was voor we vertrokken. Het kost ons zo’n 5 kwartier om om te rijden en we vermaken ons met ‘Harry Potter en De Relieken van de Dood’. Als we aankomen bij  Malin Head is het prachtig weer en we wandelen (alweer!) naar "Hell's Hole" en hebben onderweg een fantastisch uitzicht.

Op Malin Head is voor de laatste Star Wars film, The Last Jedi, de Millenium Falcon opgebouwd. De mevrouw van het souvenir standje wijst ons waar de Millenium Falcon stond en verteld dat er 3 dagen gefilmd is, waar uiteindelijk 10 minuten van in de film gebruikt zijn.

In het gras zien groot “80 Eire” staan. Eire betekent Ierland, dat weten we wel, en als we foto’s staan te maken horen we dat 80 het landmark (oriëntatiepunt) van Malin Head was in de 2^e wereldoorlog. Langs de Ierse kust waren deze cijfers geplaatst om aan piloten aan te geven waar ze boven het neutrale Ierland vlogen.

Als we na ruim 2 uur rijden bijna ‘thuis’ zijn zien we de borden “Dark Hedges” staan en omdat de zon nog schijnt besluiten we daar een kijkje te nemen in de hoop dat het er niet al te druk is. De Dark Hedges zijn een rij van gigantische bomen, beech trees, welke 2 eeuwen geleden door de familie Stuart geplant zijn langs de oprijlaan naar hun huis om de bezoekers te imponeren.

De weg is ook gebruikt in de Game of Thrones serie en mede daardoor enorm populair en het schijnt hier flink druk te kunnen zijn. Je mag daarom niet meer met je auto over de weg rijden maar daar trekken meerdere mensen zich niets van aan. Desondanks is het niet echt druk en de bomen zijn, ook als je zoals wij de serie Game of Thrones niet gevolgd hebt, imposant.

Als we onze weg vervolgen is het 20.00 uur en hebben we geen zin meer om nog ergens te gaan eten  dus halen we Fish and Chips.

Dag 6: Rathlin Island en Puffins

 

 

Het plan om vandaag naar Londonderry te gaan laten we vanochtend voor wat het is als blijkt dat het prachtig weer is en we bedenken dat we wellicht beter naar Rathlin Island kunnen gaan. Rathlin Island staat bekend om zijn vuurtoren die “ondersteboven” staat want het licht zit onderop i.p.v. bovenop en om de kolonie Puffins (Papegaaiduikers) die van half april tot half juli onderaan de kliffen op het eiland nestelen en daar gaat het ons om.

De ferry naar Rathlin Island is op loopafstand en we lopen er naar toe om te vragen of er nog plek is en als blijkt dat we om 11.00 uur heen en om 16.15 uur terug kunnen wordt dat het programma voor vandaag.  De overtocht over de Sea of Moyle duurt 25 minuten en is wat onstuimig, vooral halverwege is de zee nogal ruw maar dat duurt gelukkig niet al te lang. Met een bus gaan we naar de andere kant van eiland waar het zeevogel centrum is en waar vandaan je, als ze er zijn, de Puffins  kunt zien. We lopen de 89 treden naar beneden om vanaf het uitkijkplatform met behulp van een verrekijker de Puffins te spotten. Het is het begin van het seizoen maar we zien meerdere van de grappige vogels met de grote gekleurde snavels en de oranje poten tegelijk! Te ver weg om foto’s te maken maar door de verrekijker heel goed te zien.

Met de bus hobbelen we terug en stappen voor het eindpunt uit om het laatste stukje te lopen om de zeehonden te bekijken die in grote getale op de rotsen liggen te zonnen. Terwijl we op de ferry wachten genieten we van een scone met jam en room en daarna varen we over een veel rustigere zee terug.